kwestarz (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) rel. przest. zakonnik prowadzący osobiście zbiórkę darów dla klasztoru
- (1.2) przest. osoba kwestująca
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kwestarz kwestarze dopełniacz kwestarza kwestarzy / kwestarzów celownik kwestarzowi kwestarzom biernik kwestarza kwestarzy / kwestarzów narzędnik kwestarzem kwestarzami miejscownik kwestarzu kwestarzach wołacz kwestarzu kwestarze - przykłady:
- (1.1) Przy nim stał kwestarz, sędzia tuż przy bernardynie[1].
- (1.1) Brat kwestarz wrócił wieczorem z żukiem wypełnionym dyniami.
- (1.2) Proboszcz nic nie mógł zrobić, teren przed wejściem do kościoła opanowali kwestarze WOŚP.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) zakonnik
- (1.2) osoba
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kwesta ż, kwestowanie n
- forma żeńska kwestarka ż
- czas. kwestować ndk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. kwesta + -arz
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) questor, quaestor
- słowacki: (1.1) kveštár m
- włoski: (1.1) questuante m
- źródła:
- ↑ Adam Mickiewicz, Pan Tadeusz, Księga pierwsza: Gospodarstwo.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.