kulikant (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kuˈlʲikãnt], AS: [kulʹikãnt], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) rzad. zob. kuligowicz[1][2]
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kulikant kulikanci dopełniacz kulikanta kulikantów celownik kulikantowi kulikantom biernik kulikanta kulikantów narzędnik kulikantem kulikantami miejscownik kulikancie kulikantach wołacz kulikancie kulikanci depr. M. i W. lm: (te) kulikanty - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) kuligowicz
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kulik m
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „kulikant” w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. II: H-M, Warszawa 1900–1927, s. 626. - ↑ Karnawał w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1378-X, s. 269.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.