ksylen (język polski)
ksyleny (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈksɨlɛ̃n], AS: [ksylẽn], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) chem. węglowodór aromatyczny używany głównie jako rozpuszczalnik; zob. też ksyleny w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ksylen ksyleny dopełniacz ksylenu ksylenów celownik ksylenowi ksylenom biernik ksylen ksyleny narzędnik ksylenem ksylenami miejscownik ksylenie ksylenach wołacz ksylenie ksyleny - przykłady:
- (1.1) Okazuje się, że farba zawiera substancje niebezpieczne m.in. ksylen i octan butylu.[1]
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) ortoksylen • metaksylen • paraksylen
- synonimy:
- (1.1) dwumetylobenzen
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. ksylenol m, ksylidyna ż, ksylolit m, ksyloza ż
- przym. ksylenowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- ang. xylene[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) xylene
- francuski: (1.1) xylène m
- niemiecki: (1.1) Xylol n, Dimethylbenzol n
- romániço: (1.1) xileno
- rosyjski: (1.1) ксилол m, диметилбензол m
- słowacki: (1.1) xylén m
- włoski: (1.1) xilene m, xilolo m
- źródła:
- ↑ Farba z ksylenem na pomidorach
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.