krytykanctwo (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌkrɨtɨˈkãnʦ̑tfɔ], AS: [krytykãnctfo], zjawiska fonetyczne: utr. dźw.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) krytykowanie, z którego niewiele wynika; skłonność do nierzeczowego krytykowania, wydawania bezcelowych negatywnych sądów
- odmiana:
- (1.1) blm[1],
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik krytykanctwo krytykanctwa dopełniacz krytykanctwa krytykanctw celownik krytykanctwu krytykanctwom biernik krytykanctwo krytykanctwa narzędnik krytykanctwem krytykanctwami miejscownik krytykanctwie krytykanctwach wołacz krytykanctwo krytykanctwa - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. krytykancki, krytyczny
- rzecz. krytyk mos, krytykant mos, krytykantka ż
- czas. krytykować
- przysł. krytycznie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. krytykant + -stwo
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) крытыканства n
- rosyjski: (1.1) критиканство n
- źródła:
- ↑ Hasło „krytykanctwo” w: Wielki słownik języka polskiego PWN, red. Stanisław Dubisz, t. II, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2018, ISBN 978–83–01–19910–4, s. 558.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.