krynica (język polski)
- wymowa:
- IPA: [krɨ̃ˈɲiʦ̑a], AS: [krỹńica], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) książk. źródło
- (1.2) przen. miejsce pochodzenia
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik krynica krynice dopełniacz krynicy krynic celownik krynicy krynicom biernik krynicę krynice narzędnik krynicą krynicami miejscownik krynicy krynicach wołacz krynico krynice - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) źródło, zdrój
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. kryniczny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- z gwary łemkowskiej jako zapożyczenie z ukraińskiego[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Maria Malec, Słownik etymologiczny nazw geograficznych Polski, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, ISBN 83-01-13857-2, s. 133-134.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.