królewicz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [kruˈlɛvʲiʧ̑], AS: [krulevʹič], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) syn króla
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik królewicz królewicze dopełniacz królewicza królewiczów celownik królewiczowi królewiczom biernik królewicza królewiczów narzędnik królewiczem królewiczami miejscownik królewiczu królewiczach wołacz królewiczu królewicze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) daw. królewic
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. król mos, królowa ż, królewiczowa ż, królewiczówna ż, królewiczostwo n, królestwo n, królewskość ż, królewszczanin mos
- daw. królewic mos
- zdrobn. królewiczątko n
- forma żeńska królewna ż
- przym. królewiczowski, królewski
- przysł. królewsko
- czas. królować
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) каралевіч m
- czeski: (1.1) králevic m, kralevic m
- hiszpański: (1.1) príncipe m, infante m
- rosyjski: (1.1) королевич m
- słowacki: (1.1) kráľovič m
- ukraiński: (1.1) королевич m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.