kowadełko (język polski)
budowa kowadełka (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˌkɔvaˈdɛwkɔ], AS: [kovadeu̯ko], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj nijaki
- (1.1) anat. jedna z trzech kosteczek słuchowych u ssaków; zob. też kowadełko w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kowadełko kowadełka dopełniacz kowadełka kowadełek celownik kowadełku kowadełkom biernik kowadełko kowadełka narzędnik kowadełkiem kowadełkami miejscownik kowadełku kowadełkach wołacz kowadełko kowadełka - przykłady:
- (1.1) Kowadełko znajduje się w uchu środkowym.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Kowadło n, kowadło n
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- kalka z łac. incus[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- baskijski: (1.1) ingude
- duński: (1.1) ambolt w
- francuski: (1.1) enclume ż
- hiszpański: (1.1) yunque m
- niemiecki: (1.1) Amboss m
- nowogrecki: (1.1) άκμονας m
- rumuński: (1.1) nicovală ż
- słowacki: (1.1) nákovka ż
- włoski: (1.1) incudine ż
- źródła:
- ↑ Stanisław Skorupka, Przenośnie z zakresu pojęć lekarskich, „Poradnik Językowy” nr 1/1948, s. 14.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.