koroniec (język polski)
koroniec (1.1)
- wymowa:
- IPA: [kɔˈrɔ̃ɲɛʦ̑], AS: [korõńec], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (1.1) ornit. Goura[1], niebieski gołąb z czubkiem z piór; zob. też Koroniec plamoczuby w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik koroniec korońce dopełniacz korońca korońców celownik korońcowi korońcom biernik korońca korońce narzędnik korońcem korońcami miejscownik korońcu korońcach wołacz korońcu korońce - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) pióropusznik
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. korona ż, koronka ż, koroneczka ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ptaki
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) crowned pigeon
- francuski: (1.1) goura
- niemiecki: (1.1) Krontaube ż
- szwedzki: (1.1) kronduva w
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.