kontynuować (język polski)

wymowa:
IPA: [ˌkɔ̃ntɨ̃nuˈwɔvaʨ̑], AS: [kõntỹnuu̯ovać], zjawiska fonetyczne: nazal.• epenteza ł • akc. pob. ​
znaczenia:

czasownik przechodni niedokonany (dk. brak)

(1.1) dalej wykonywać określoną czynność; rozwijać coś
odmiana:
(1.1) koniugacja IV
przykłady:
składnia:
(1.1) kontynuować + rzecz. odczas.[1]
kolokacje:
(1.1) kontynuować działalność / obrady / wypowiedź
synonimy:
(1.1) ciągnąć; iść za ciosem
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. kontynuacja ż, kontynuator m, kontynuatorka ż, kontynuant m, kontynuowanie n
przym. kontynuacyjny, kontynuatorski
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) łac.
uwagi:
Niepoprawne są zwroty dalej kontynuować, kontynuować w dalszym ciągu[2].
tłumaczenia:
źródła:
  1. ↑ Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.
  2. ↑ Walery Pisarek, Słowa między ludźmi, Wydawnictwa Radia i Telewizji, Warszawa 1985, s. 166.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.