kolonista (język polski)
koloniści (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˌkɔlɔ̃ˈɲista], AS: [kolõńista], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) uczestnik kolonii
- (1.2) mieszkaniec kolonii
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kolonista koloniści dopełniacz kolonisty kolonistów celownik koloniście kolonistom biernik kolonistę kolonistów narzędnik kolonistą kolonistami miejscownik koloniście kolonistach wołacz kolonisto koloniści - przykłady:
- (1.1) Czy po tych wakacjach będzie wspominać miłego kolonistę?
- (1.2) Po ciężkich stratach, głównie z powodu szkorbutu, koloniści powrócili do Francji. (z Wikipedii)
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.2) osadnik, osiedleniec
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. kolonia ż, kolonie nmos, kolonijka ż, kolonialista m, kolonizator m, kolonializm m, kolonizacja ż, kolonizatorstwo n
- forma żeńska kolonistka ż
- czas. kolonizować ndk.
- przym. kolonijny, kolonizacyjny, kolonizatorski, kolonialny, postkolonialny, kolonialistyczny, półkolonijny
- przysł. kolonialnie, kolonijnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- od niem. Kolonist[1][2]
- notowane od 1782 roku (niemiecki źródłosłów ogólnie od XVIII wieku)[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.2) каланіст m
- bułgarski: (1.2) колонист m
- duński: (1.2) kolonist w
- norweski (bokmål): (1.2) kolonist m
- norweski (nynorsk): (1.2) kolonist m
- rosyjski: (1.2) колонист m
- ukraiński: (1.2) колоніст m
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - 1 2 Hasło „KOLONISTA” w: Andrzej Bańkowski, Etymologiczny słownik języka polskiego, t. I, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, ISBN 83-01-13016-4, s. 756.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.