koherentny (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌkɔxɛˈrɛ̃ntnɨ], AS: [koχerẽntny], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) będący spójną całością[1]
- (1.2) fiz. oparty na koherencji fal[1]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik koherentny koherentna koherentne koherentni koherentne dopełniacz koherentnego koherentnej koherentnego koherentnych celownik koherentnemu koherentnej koherentnemu koherentnym biernik koherentnego koherentny koherentną koherentne koherentnych koherentne narzędnik koherentnym koherentną koherentnym koherentnymi miejscownik koherentnym koherentnej koherentnym koherentnych wołacz koherentny koherentna koherentne koherentni koherentne - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) jednorodny, konsekwentny, spójny, spoisty, zwarty
- antonimy:
- (1.1) niekoherentny, absurdalny, niespójny
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. koherencja ż, koherentność ż
- przysł. koherentnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) coherent
- francuski: (1.1) cohérent
- hiszpański: (1.1) coherente
- niemiecki: (1.1) kohärent
- rosyjski: (1.1) когерентный; (1.2) когерентный
- włoski: (1.1) coerente; (1.2) coerente
- źródła:
- 1 2
Hasło „koherentny” w: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.