kniądz (język polski)

wymowa:
[uwaga 1] IPA: [cɲɔ̃nʦ̑], AS: [ḱńõnc], zjawiska fonetyczne: zmięk.• wygł.• nazal.• asynch. ą 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) st.pol. książę[1]
(1.2) st.pol. duchowny, ksiądz[1]
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
ze st.czes., od prasł. *kъnędzь, od swn. kuning, od pragerm. *kuningaz, lub bezpośrednio z prasł.
źródłosłów dla późniejszego ksiądz, zob. tamże
uwagi:
  1. ↑ jeśli nie zaznaczono inaczej, jest to wersja odpowiadająca współczesnym standardom języka ogólnopolskiego
tłumaczenia:
zobacz listę tłumaczeń w haśle: książę
zobacz listę tłumaczeń w haśle: ksiądz
źródła:
  1. 1 2 Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.