kinkiet (język polski)
kinkiety (1.1)
kinkiet (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈcĩŋʲcɛt], AS: [ḱĩŋʹḱet], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• -nk-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) książk. ozdobna lampa lub świecznik, wieszana na ścianie
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kinkiet kinkiety dopełniacz kinkietu[1] kinkietów celownik kinkietowi kinkietom biernik kinkiet kinkiety narzędnik kinkietem kinkietami miejscownik kinkiecie kinkietach wołacz kinkiecie kinkiety - przykłady:
- (1.1) Wyłącznik z kinkietem łączy przewód elektryczny.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) lampa, świecznik
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. kinkietowy
- związki frazeologiczne:
- ujrzeć światło kinkietów
- etymologia:
- (1.1) franc. quinquet - rodzaj dawnej lampy[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) quinqué m
- kaszubski: (1.1) bòcznô lãpka ż
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN. - ↑
Hasło „kinkiet” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.