kierdel (język polski)
kierdel (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈcɛrdɛl], AS: [ḱerdel], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) etn. na Podhalu i w Karpatach: stado owiec na wypasie w górach, pod nadzorem bacy
- (1.2) środ. łow. stado kozic i muflonów
- odmiana:
- (1) [1]
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik kierdel kierdele / kierdle dopełniacz kierdela / kierdla / kierdelu / kierdlu kierdeli / kierdli celownik kierdelowi / kierdlowi kierdelom / kierdlom biernik kierdel kierdele / kierdle narzędnik kierdelem / kierdlem kierdelami / kierdlami miejscownik kierdelu / kierdlu kierdelach / kierdlach wołacz kierdelu / kierdlu kierdele / kierdle - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) stado
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- (1.1) owca
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Zygmunt Saloni, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Włodzimierz Gruszczyński, Danuta Skowrońska, Słownik gramatyczny języka polskiego na płycie CD, Warszawa 2012, ISBN 978-83-927277-2-9.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.