karnik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈkarʲɲik], AS: [karʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) geol. pierwszy, najstarszy wiek późnego triasu[1], trwający 228,7 – 216,5 milionów lat temu; zob. też karnik w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik karnik dopełniacz karniku celownik karnikowi biernik karnik narzędnik karnikiem miejscownik karniku wołacz karniku - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Carnian
- kataloński: (1.1) Carnià m
- źródła:
- ↑ Andrzej T. Solecki, Rozwój strukturalny epiwaryscyjskiej pokrywy platformowej w obszarze synklinorium północnosudeckiego, w: Żelażniewicz, A., Wojewoda, J., Cieżkowski, W., [red.] – Mezozoik i Kenozoik Dolnego Śląska, 19-36, WIND, Wrocław 2011, s. 21.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.