karciarz (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈkarʲʨ̑aʃ], AS: [karʹćaš], zjawiska fonetyczne: zmięk.• wygł.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) człowiek, który namiętnie, nałogowo gra w karty
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik karciarz karciarze dopełniacz karciarza karciarzy / rzad. karciarzów[1] celownik karciarzowi karciarzom biernik karciarza karciarzy / rzad. karciarzów narzędnik karciarzem karciarzami miejscownik karciarzu karciarzach wołacz karciarzu karciarze - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. karta ż, karty nmos, kartka ż, karton m
- forma męska karciara ż, karciarka ż
- przym. karciany, karciarski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. karta + -arz
- uwagi:
- tłumaczenia:
- hiszpański: (1.1) jugador m de cartas
- nowogrecki: (1.1) χαρτοπαίκτης/χαρτοπαίχτης m
- rosyjski: (1.1) картёжник m
- ukraiński: (1.1) картяр m
- włoski: (1.1) biscaiolo m
- źródła:
- ↑
Hasło „karciarz” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.