junkier (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) hist. pruski szlachcic, właściciel majątku ziemskiego; junkrzy często służyli jako oficerowie w armii pruskiej; zob. też junkier w Wikipedii
- (1.2) hist. niższy tytuł szlachecki w Belgii i Holandii, a używany także w części Niemiec dla synów mających wstąpić do armii
- (1.3) wojsk. stopień wojskowy w armiach niemieckiej i rosyjskiej, odpowiednik podchorążego w polskim wojsku
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik junkier junkrzy dopełniacz junkra junkrów celownik junkrowi junkrom biernik junkra junkrów narzędnik junkrem junkrami miejscownik junkrze junkrach wołacz junkrze junkrzy - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. junkierstwo n, junkierszczyzna ż
- przym. junkierski
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- niem. Junker < śwn. Juncherre (niem. Jungherr, niem. junger + Herr)
- uwagi:
- tłumaczenia:
- bułgarski: (1.1) юнкер m
- francuski: (1.1) junker m
- niderlandzki: (1.2) jonkheer m
- niemiecki: (1.1) Junker m
- słowacki: (1.1) junker m; (1.3) junker m
- ukraiński: (1.1) юнкер m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.