jama bębenkowa (język polski)

wymowa:
IPA: [ˈjãma ˌbɛ̃mbɛ̃ŋˈkɔva], AS: [i ̯ãma bẽmbẽŋkova], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ę • -nk- • akc. pob. ​
znaczenia:

fraza rzeczownikowa, rodzaj żeński

(1.1) anat. część ucha środkowego będąca przestrzenią powietrzną pomiędzy błoną bębenkową a ścianą kostną; zob. też jama bębenkowa w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Powietrze do jam bębenkowych doprowadzają trąbki słuchowe.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. bębenek m, jama ż
przym. bębenkowy, jamisty
związki frazeologiczne:
etymologia:
(1.1) pol. jama + bębenek
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.