jąkała (język polski)
- wymowa:
- IPA: [jɔ̃ŋˈkawa], AS: [i ̯õŋkau̯a], zjawiska fonetyczne: nazal.• asynch. ą
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj żeński
- (2.1) pot. kobieta, która się jąka
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik jąkała jąkały dopełniacz jąkały jąkał / jąkałów celownik jąkale jąkałom biernik jąkałę jąkały / jąkałów narzędnik jąkałą jąkałami miejscownik jąkale jąkałach wołacz jąkało jąkały - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik jąkała jąkały dopełniacz jąkały jąkał celownik jąkale jąkałom biernik jąkałę jąkały narzędnik jąkałą jąkałami miejscownik jąkale jąkałach wołacz jąkało jąkały - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. jąkanie
- przym. jąkający się
- czas. jąkać, jąkać się
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. jąkać się + -ała[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) stutterer, stammerer; (2.1) stutterer, stammerer
- baskijski: (1.1) totel
- duński: (1.1) stammer w; (2.1) stammer w
- francuski: (1.1) bègue m; (2.1) bègue ż
- hiszpański: (1.1) tartamudo m, pejor. tartaja m; (2.1) tartamuda ż, pejor. tartaja ż
- kazachski: (1.1) кекеш
- nowogrecki: (1.1) τραυλός m; (2.1) τραυλή ż
- rosyjski: (1.1) заика m
- węgierski: (1.1) dadogó
- włoski: (1.1) balbuziente m; (2.1) balbuziente ż
- źródła:
- ↑ Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 126.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.