instruktor (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ĩw̃ˈstruktɔr], AS: [ĩũ̯struktor], zjawiska fonetyczne: nazal.• samogł.+n/m+szczelin.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) osoba instruująca, ucząca na kursie
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik instruktor instruktorzy dopełniacz instruktora instruktorów celownik instruktorowi instruktorom biernik instruktora instruktorów narzędnik instruktorem instruktorami miejscownik instruktorze instruktorach wołacz instruktorze instruktorzy - przykłady:
- (1.1) Instruktor tenisa wskazał początkującym, że podczas serwowania podrzucają piłkę za bardzo do przodu.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) instruktor harcerski
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. instruktaż mrz
- forma żeńska instruktorka ż
- czas. instruować ndk., poinstruować dk.
- przym. instruktażowy, instruktorski
- przysł. instruktażowo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. instructeur
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) instructor, trainer
- arabski: (1.1) مدرب m
- białoruski: (1.1) інструктар m
- bułgarski: (1.1) инструктор m
- czeski: (1.1) instruktor
- francuski: (1.1) moniteur m
- hiszpański: (1.1) instructor m, monitor m
- karpatorusiński: (1.1) інштруктор m
- nowogrecki: (1.1) εκπαιδευτής m
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)(1.1)
- rosyjski: (1.1) инструктор m
- słowacki: (1.1) inštruktor m
- ukraiński: (1.1) інструктор m
- źródła:
instruktor (język czeski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski żywotny
- (1.1) instruktor
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik instruktor instruktoři dopełniacz instruktora instruktorů celownik instruktorovi / instruktoru instruktorům biernik instruktora instruktory wołacz instruktore instruktoři miejscownik instruktorovi / instruktoru instruktorech narzędnik instruktorem instruktory - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
instruktor (język słoweński)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski żywotny
- (1.1) instruktor[1]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. instruktorica ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
instruktor (język turkmeński)
- zapisy w ortografiach alternatywnych:
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) instruktor
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. instruksiýa
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
instruktor (język węgierski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik
- (1.1) polit. instruktor
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) pártinstruktor
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. instrukció, instruálás, instruktorság
- czas. instruál, instruktorkodik
- przym. instruktív, instruktori
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.