indoktrynacja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌĩndɔktrɨ̃ˈnaʦ̑ʲja], AS: [ĩndoktrỹnacʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) natarczywe, regularne wpajanie komuś jakichś doktryn, idei[1]; zob. też indoktrynacja w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik indoktrynacja dopełniacz indoktrynacji celownik indoktrynacji biernik indoktrynację narzędnik indoktrynacją miejscownik indoktrynacji wołacz indoktrynacjo - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) indoktrynacja polityczna / ideologiczna / światopoglądowa / religijna / katolicka
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. indoktrynowanie n
- czas. indoktrynować ndk.
- przym. indoktrynacyjny
- przysł. indoktrynacyjnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) indoctrination
- bułgarski: (1.1) индоктринация ż
- chorwacki: (1.1) indoktrinacija ż
- czeski: (1.1) indoktrinace ż
- duński: (1.1) indoktrinering w
- fiński: (1.1) indoktrinaatio
- francuski: (1.1) endoctrinement m
- hebrajski: (1.1) אינדוקטרינציה
- hiszpański: (1.1) adoctrinamiento m, indoctrinación m
- indonezyjski: (1.1) indoktrinasi
- japoński: (1.1) 教化(きょうか、きょうけ、きょうげ) (kyōka)
- niderlandzki: (1.1) indoctrinatie ż
- niemiecki: (1.1) Indoktrination ż
- norweski (bokmål): (1.1) indoktrinering m/ż
- norweski (nynorsk): (1.1) indoktrinering ż
- portugalski: (1.1) doutrinação ż
- serbski: (1.1) индоктринација ż
- szwedzki: (1.1) indoktrinering w
- źródła:
- ↑
Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.