hantel (język polski)
hantle (1.1)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) sport. ciężarek gimnastyczny do trzymania w jednej ręce; zob. też hantle w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik hantel[1] hantle dopełniacz hantla hantli celownik hantlowi hantlom biernik hantel hantle narzędnik hantlem hantlami miejscownik hantlu hantlach wołacz hantlu hantle - przykłady:
- (1.1) Zawsze zaczynam trening od hantli.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) sztanga gimnastyczna, ciążek
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) ciężarek
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) niem. Hantel[1]
- uwagi:
- (1.1) zwykle w liczbie mnogiej „hantle”
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) dumbbell
- czeski: (1.1) činka ż
- francuski: (1.1) haltère ż
- hiszpański: (1.1) mancuerna ż
- niemiecki: (1.1) Hantel ż
- nowogrecki: (1.1) αλτήρας m
- rosyjski: (1.1) гантель ż
- szwedzki: (1.1) hantel w
- ukraiński: (1.1) гантель ż
- źródła:
- 1 2
Porada „hantel czy hantla?” w: Poradnia językowa PWN.
hantel (język szwedzki)
hantlar (1.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny
- (1.1) sport. hantel
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.