grota (język polski)
grota (1.1)
grota (1.2)
- wymowa:
- , IPA: [ˈɡrɔta], AS: [grota]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) geol. naturalne zagłębienie w skale, zwykle niezbyt głębokie; zob. też grota w Wikipedii
- (1.2) rel. rodzaj kapliczki lub budowli z figurą umieszczoną w kamiennej niszy
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik grota groty dopełniacz groty grot celownik grocie grotom biernik grotę groty narzędnik grotą grotami miejscownik grocie grotach wołacz groto groty - przykłady:
- (1.1) Podczas wycieczki zwiedziliśmy grotę.
- (1.2) Nabożeństwa w grocie lourdzkiej odbywają się w miesiącach letnich.
- składnia:
- kolokacje:
- (1.2) grota lourdzka
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. grotołaz m
- przym. grotowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- wł. grotta[1] < łac. crypta < gr. κρυπτός < gr. κρύπτω → chować, ukrywać
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) grotto
- arabski: (1.1) مغارة ż
- esperanto: (1.1) groto
- francuski: (1.1) grotte ż
- hiszpański: (1.1) gruta ż
- islandzki: (1.1) hellir m, skúti m
- kaszubski: (1.1) grota ż
- niemiecki: (1.1) Grotte ż
- nowogrecki: (1.1) σπηλιά ż, σπήλαιο n
- rosyjski: (1.1) грот m
- rumuński: (1.1) peșteră ż
- szwedzki: (1.1) grotta w
- ukraiński: (1.1) грот m
- węgierski: (1.1) barlang
- włoski: (1.1) grotta ż
- źródła:
- ↑ A. Zaręba, Zapożyczenia włoskie we współczesnej polszczyźnie, „Język Polski” nr 1/1947, s. 20.
grota (język kaszubski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) geol. grota
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.