gałgan (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈɡawɡãn], AS: [gau̯gãn], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) zniszczony kawałek tkaniny
- (1.2) pot. ubranie
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy
- (2.1) pot. łobuziak
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. gałganiarz m, gałganek mrz
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) niem.[1]
- (2.1) od (1.1)[2]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Małgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 224.
- ↑ Antoni Danysz, Odrębności słownikarskie kulturalnego języka polskiego w Wielkopolsce w stosunku do kulturalnego języka w Galicyi, „Język Polski” nr 8–10, s. 257.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.