głoska (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈɡwɔska], AS: [gu̯oska]
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) jęz. najmniejszy element dźwiękowej formy wypowiedzi, charakteryzujący się stałym zespołem fonetycznych cech artykulacyjnych i akustycznych; zob. też głoska w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik głoska głoski dopełniacz głoski głosek celownik głosce głoskom biernik głoskę głoski narzędnik głoską głoskami miejscownik głosce głoskach wołacz głosko głoski - przykłady:
- (1.1) Fonemy są realizowane w mowie przez głoski.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) spółgłoska, samogłoska
- holonimy:
- (1.1) fonem
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- przym. głoskowy, głosowy, głośnikowy, głośny
- rzecz. głos mrz, głoseczka ż
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) speech sound, phone
- białoruski: (1.1) гук m
- bułgarski: (1.1) звук m
- duński: (1.1) sproglyd w, fon w
- hiszpański: (1.1) sonido m
- norweski (bokmål): (1.1) språklyd m
- norweski (nynorsk): (1.1) språklyd m, språkljod m
- nowogrecki: (1.1) φθόγγος m
- ukraiński: (1.1) звук m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.