fianĉo (esperanto)
rzeczownik
- (1.1) narzeczony[1]
- odmiana:
- (1.1)
ununombro multenombro nominativo fianĉo fianĉoj akuzativo fianĉon fianĉojn - przykłady:
- (1.1) Ŝia fianĉo estas riĉa junulo. → Jej narzeczony jest bogatym młodzieńcem.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. fianĉino, fianĉeco
- czas. fianĉigi, fianĉiĝi
- związki frazeologiczne:
- amaso da fianĉoj, sed la ĝusta ne venas • fianĉon de l' sorto difinitan forpelos nenia malhelpo • kiam filino edziniĝis, multaj fianĉoj troviĝas • multe da fianĉoj, sed la ĝusta ne venas • naskiĝas fianĉino por sia fianĉo
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
- ↑ Tadeusz J. Michalski, Słownik esperancko-polski A-Z, Wiedza Powszechna, 1991, ISBN 83-214-0688-2, s. 146.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.