fenomenologiczny (język polski)

wymowa:
IPA: [ˌfɛ̃nɔ̃mɛ̃nɔlɔˈɟiʧ̑nɨ], AS: [fnõmẽnoloǵičny], zjawiska fonetyczne: zmięk.nazal.akc. pob.
znaczenia:

przymiotnik

(1.1) filoz. związany z fenomenologią, charakterystyczny dla fenomenologii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Tadeusz Kroński, umysł subtelny i przenikliwy, wykształcony na tradycji fenomenologicznej, zafascynowany był myślą Hegla i dobrze znał filozofię niemiecką zarówno XIX jak XX w.[1]
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. fenomenologia ż, fenomenolog m
przysł. fenomenologicznie
związki frazeologiczne:
etymologia:
pol. fenomenologia z łac. phænomenon od gr. φαινόμενον
uwagi:
tłumaczenia:
źródła:
  1. Ryszard Panasiuk, Filozofia : historia i współczesność : studia, odczyty, eseje, 2001, Narodowy Korpus Języka Polskiego.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.