enty (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈɛ̃ntɨ], AS: [ẽnty], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
przymiotnik[1]
- (1.1) któryś z kolei
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik enty enta ente enci ente dopełniacz entego entej entego entych celownik entemu entej entemu entym biernik entego enty entą ente entych ente narzędnik entym entą entym entymi miejscownik entym entej entym entych wołacz enty enta ente enci ente nie stopniuje się - przykłady:
- (1.1) Po raz enty przypominam wam o przyszłotygodniowym zadaniu.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) n-ty
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) nth
- baskijski: (1.1) enegarren
- esperanto: (1.1) n-a
- francuski: (1.1) énième, n-ième, nième
- hiszpański: (1.1) enésimo
- słowacki: (1.1) entý
- źródła:
- ↑
Hasło „enty” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.