ententa (język polski)
- wymowa:
- ‹antanta›, IPA: [ãnˈtãnta], AS: [ãntãnta], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) hist. porozumienie Francji, Rosji i Wielkiej Brytanii utworzone w latach 1904-1907; zob. też ententa w Wikipedii
- (1.2) hist. podczas pierwszej wojny światowej: państwa walczące z państwami centralnymi
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ententa ententy dopełniacz ententy entent celownik entencie ententom biernik ententę ententy narzędnik ententą ententami miejscownik entencie ententach wołacz entento ententy - przykłady:
- (1.2) Państwa ententy wygrały pierwszą wojnę światową.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) trójporozumienie
- (1.2) alianci
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1-2) franc. entente[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) entente; (1.2) entente
- duński: (1.1) entente w; (1.2) entente w
- interlingua: (1.1) entente; (1.2) entente
- niemiecki: (1.1) Entente ż; (1.2) Entente ż
- źródła:
- ↑
Uniwersalny słownik języka polskiego, red. Stanisław Dubisz i Elżbieta Sobol, Wydawnictwo Naukowe PWN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.