endurowiec (język polski)
endurowcy (1.1)
endurowiec (2.1)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy lub męskorzeczowy
- (2.1) pot. mot. motocykl lub rower endurowy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik endurowiec endurowcy dopełniacz endurowca endurowców celownik endurowcowi endurowcom biernik endurowca endurowców narzędnik endurowcem endurowcami miejscownik endurowcu endurowcach wołacz endurowcu endurowcy depr. M. i W. lm: (te) endurowce[1] - (2.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik endurowiec endurowce dopełniacz endurowca endurowców celownik endurowcowi endurowcom biernik endurowca / endurowiec endurowce narzędnik endurowcem endurowcami miejscownik endurowcu endurowcach wołacz endurowcu endurowce - przykłady:
- (1.1) Od szeregu lat polscy endurowcy upodobali sobie pokopalniane hałdy.
- (2.1) Kazik zjeździł na starym endurowcu całą Oklahomę.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (2.1) enduro, endurówka
- antonimy:
- hiperonimy:
- (2.1) jednoślad
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. enduro n, endurówka ż
- czas. endurować ndk.
- przym. enduro, endurowy
- przysł. endurowo
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. enduro + -owiec
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „endurowiec” w: Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.