dziurawiec (język polski)

dziurawiec (1.2)

wymowa:

IPA: [ʥ̑uˈravʲjɛʦ̑], AS: [ʒ́uravʹi ̯ec], zjawiska fonetyczne: zmięk.• i → j  ​

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) bot. Hypericum L.^[1], liczący około 370 gatunków rodzaj roślin z rodziny dziurawcowatych; zob. też dziurawiec w Wikipedii

(1.2) bot. roślina z rodzaju dziurawiec (1.1)

odmiana:

(1.1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza	liczba mnoga
mianownik	dziurawiec	dziurawce
dopełniacz	dziurawca	dziurawców
celownik	dziurawcowi	dziurawcom
biernik	dziurawiec	dziurawce
narzędnik	dziurawcem	dziurawcami
miejscownik	dziurawcu	dziurawcach
wołacz	dziurawcu	dziurawce

przykłady:

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.2) daw. lud. dzwonek^[2], kościółek^[2], kotwica^[2], krewiec^[2], krzyżowe ziele^[2], przestrzelon^[2], zajęcza krewka^[2], ziele świętojańskie^[2]

antonimy:

hiperonimy:

(1.1) rodzaj

(1.2) roślina

hiponimy:

holonimy:

meronimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. dziurawcowate nmos, dziura ż, dziurka ż, dziurkacz m, dziurawka ż, dziurawienie n, podziurawienie n

czas. dziurawić ndk., podziurawić dk.

przym. dziurawy, dziurawcowy

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

tłumaczenia:

• białoruski: (1.1) святаяннік m, зверабой m; (1.2) святаяннік m, зверабой m
• esperanto: (1.1) hiperiko; (1.2) hiperiko
• hiszpański: (1.1) hipérico m, corazoncillo m
• kazachski: (1.1) шайқурай; (1.2) шайқурай
• niemiecki: (1.1) Johanniskraut n
• nowogrecki: (1.1) υπερικό n
• rosyjski: (1.1) зверобой m; (1.2) зверобой m
• słowacki: (1.1) ľubovník m; (1.2) ľubovník m
• słoweński: (1.2) lud. ivanovka

źródła: