dziekanica (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌʥ̑ɛkãˈɲiʦ̑a], AS: [ʒ́ekãńica], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) środ. stud. pot. pracownica dziekanatu
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dziekanica dziekanice dopełniacz dziekanicy dziekanic celownik dziekanicy dziekanicom biernik dziekanicę dziekanice narzędnik dziekanicą dziekanicami miejscownik dziekanicy dziekanicach wołacz dziekanico dziekanice - przykłady:
- (1.1) Dziekanica nie chciała mi wydać indeksu, mówiła, że jest już po terminie.
- (1.1) Byłbym dużo wcześniej, ale mnie dziekanice zatrzymały.
- (1.1) Zdecydowano się poszerzyć jej znajomości w środowisku intelektualistów, awansując na dziekanicę jednej z wyższych uczelni. (z Internetu)
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dziekan m, dziekanat m, dziekanka ż
- przym. dziekański
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.