dziadunio (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) pot. pieszcz. o dziadku[1]
- (1.2) pot. pieszcz. o starszym mężczyźnie
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dziadunio dziaduniowie dopełniacz dziadunia dziaduniów celownik dziaduniowi dziaduniom biernik dziadunia dziaduniów narzędnik dziaduniem dziaduniami miejscownik dziaduniu dziaduniach wołacz dziaduniu dziaduniowie depr. M. i W. lm: (te) dziadunie - przykłady:
- (1.2) Na ławeczce parkowej usiadł dziadunio z psem.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) dziadzio, dziadziuś
- (1.2) dziadzia, dziadzio, staruszek
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dziad mos, dziadek mos, dziaduś mos, dziadzia mos, dziadzio mos
- przym. dziaduniowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. dziad + -unio
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) дзядуля m; (1.2) дзядуля m
- francuski: (1.1) pépé m, papi m
- ukraiński: (1.1) дідусь m
- źródła:
- ↑ Hasło „dziadunio” w: Wielki słownik języka polskiego PWN, red. Stanisław Dubisz, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2018, ISBN 978–83–01–19910–4, s. 793.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.