dyskrecja (język polski)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) zdolność zachowywania tajemnic
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dyskrecja dyskrecje dopełniacz dyskrecji dyskrecji / przest. dyskrecyj celownik dyskrecji dyskrecjom biernik dyskrecję dyskrecje narzędnik dyskrecją dyskrecjami miejscownik dyskrecji dyskrecjach wołacz dyskrecjo dyskrecje - przykłady:
- (1.1) Na wstępie mojego listu proszę o dyskrecję, bo sprawa jest osobistej natury.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dyskretność ż
- przym. dyskretny
- przysł. dyskretnie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc.[1] < łac. discretio → rozeznanie
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) discretion
- duński: (1.1) diskretion w
- hiszpański: (1.1) discreción ż
- norweski (bokmål): (1.1) diskresjon m
- norweski (nynorsk): (1.1) diskresjon m
- nowogrecki: (1.1) διακριτικότητα ż
- szwedzki: (1.1) diskretion w
- węgierski: (1.1) diszkréció
- źródła:
- ↑ Halina Rybicka, Losy wyrazów w języku polskim, PWN, Warszawa 1976, s. 25.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.