dyngus (język polski)
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) gw. (Poznań)[1] śmigus-dyngus[2]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) śmigus-dyngus
- synonimy:
- (1.1) gw. (Kraków) śmigus[2], gw. (Warszawa) śmigus[3]
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dyngownik; zdrobn. dyngusek, dyngusik
- czas. dyngować, dyngusować, podyngować, podyngusować, zdyngować
- przym. dyngusowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- staroniemieckie Dingus lub Dingnis[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- kaszubski: (1.1) dëgùsë lm
- polski język migowy: (w zapisie SignWriting)(1.1)
- źródła:
- 1 2 Wielkanoc w: Anna Piotrowicz, Słownictwo i frazeologia życia towarzyskiego w polskiej leksykografii XX wieku, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań 2004, ISBN 83-232-1378-X, s. 278.
- 1 2 Antoni Danysz, Odrębności słownikarskie kulturalnego języka polskiego w Wielkopolsce w stosunku do kulturalnego języka w Galicyi, „Język Polski” nr 8–10, s. 253.
- ↑ Kazimierz Nitsch, Odrębności słownikowe Poznania, Krakowa, Warszawy, „Język Polski” nr 8–10, s. 269.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.