dykcja (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˈdɨkʦ̑ʲja], AS: [dykcʹi ̯a], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) sposób wymawiania wyrazów i zdań
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik dykcja dopełniacz dykcji celownik dykcji biernik dykcję narzędnik dykcją miejscownik dykcji wołacz dykcjo - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) wymowa
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac. dictio → ‘wymowa, sposób mówienia’[1]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) diction
- białoruski: (1.1) дыкцыя ż
- duński: (1.1) diktion w
- francuski: (1.1) diction ż
- górnołużycki: (1.1) dikcija ż
- interlingua: (1.1) diction
- niemiecki: (1.1) Diktion ż
- rosyjski: (1.1) дикция ż
- szwedzki: (1.1) diktion w
- ukraiński: (1.1) дикція ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.