dulcynea (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌdulʦ̑ɨ̃ˈnɛa], AS: [dulcỹnea], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) książk. iron. wybranka, ukochana, dama serca
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dulcynea dulcynee dopełniacz dulcynei dulcynei celownik dulcynei dulcyneom biernik dulcyneę dulcynee narzędnik dulcyneą dulcyneami miejscownik dulcynei dulcyneach wołacz dulcyneo dulcynee - przykłady:
- (1.1) Spójrz, znów kupił kwiaty dla tej swojej dulcynei.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) bogdanka
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) ukochana
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- od imienia „Dulcinea” (ukochana Don Kichota z powieści Cervantesa)[1]
- uwagi:
- zobacz też: donkiszot • donkiszoteria
- tłumaczenia:
- włoski: (1.1) dulcinea ż
- źródła:
- ↑ Władysław Kopaliński, Słownik eponimów czyli wyrazów odimiennych, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996, ISBN 83-01-11978-0, s. 71.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.