dewastator (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ˌdɛvaˈstatɔr], AS: [devastator], zjawiska fonetyczne: akc. pob.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) książk. osoba, która niszczy, dewastuje
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik dewastator dewastatorzy dopełniacz dewastatora dewastatorów celownik dewastatorowi dewastatorom biernik dewastatora dewastatorów narzędnik dewastatorem dewastatorami miejscownik dewastatorze dewastatorach wołacz dewastatorze dewastatorzy - przykłady:
- (1.1) Policja powinna wyłapać tych dewastatorów parku miejskiego.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) destruktor, niszczyciel, szkodnik, wandal; pot. żart. psuj
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- (1.1) burzyciel
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. dewastacja ż, dewastowanie n, zdewastowanie n
- czas. dewastować ndk., zdewastować dk.
- przym. dewastatorski, dewastacyjny
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- białoruski: (1.1) разбуральнік m, разаральнік m, спусташальнік m
- interlingua: (1.1) devastator
- rosyjski: (1.1) разрушитель m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.