deptak (język polski)
deptak (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˈdɛptak], AS: [deptak]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) ulica, aleja lub plac tylko dla pieszych
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik deptak deptaki dopełniacz deptaka / deptaku[1] deptaków celownik deptakowi deptakom biernik deptak deptaki narzędnik deptakiem deptakami miejscownik deptaku deptakach wołacz deptaku deptaki - przykłady:
- (1.1) Jeżdżenie na rowerze po deptaku jest surowo zabronione.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) strefa piesza
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. deptacz mos, deptanka ż, deptanie n
- zdrobn. deptaczek m
- czas. deptać ndk., udeptywać ndk.
- przym. deptakowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) car-free zone
- duński: (1.1) gågade w
- esperanto: (1.1) piedira zono
- francuski: (1.1) rue piétonne
- kaszubski: (1.1) deptôk m
- niemiecki: (1.1) Fußgängerzone ż
- rosyjski: (1.1) пешеходная зона ż
- włoski: (1.1) isola pedonale
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.