dębicki (język polski)
- wymowa:
- IPA: [dɛ̃mˈbʲiʦ̑ʲci], AS: [dẽmbʹicʹḱi], zjawiska fonetyczne: zmięk.• nazal.• asynch. ę
- znaczenia:
przymiotnik
- (1.1) związany z Dębicą, dotyczący Dębicy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mos/mzw mrz ż n mos nmos mianownik dębicki dębicka dębickie dębiccy dębickie dopełniacz dębickiego dębickiej dębickiego dębickich celownik dębickiemu dębickiej dębickiemu dębickim biernik dębickiego dębicki dębicką dębickie dębickich dębickie narzędnik dębickim dębicką dębickim dębickimi miejscownik dębickim dębickiej dębickim dębickich wołacz dębicki dębicka dębickie dębiccy dębickie nie stopniuje się - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Dębica ż, dębiczanin m, dębiczanka ż, dąb m, dębik mrz
- przym. dębowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.