cymbały (język polski)
cymbały (1.1)
cymbały (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ʦ̑ɨ̃mˈbawɨ], AS: [cỹmbau̯y], zjawiska fonetyczne: nazal.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj niemęskoosobowy, liczba mnoga
- (1.1) muz. uderzany instrument strunowy; zob. też cymbały w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1) blp,
przypadek liczba mnoga mianownik cymbały dopełniacz cymbałów celownik cymbałom biernik cymbały narzędnik cymbałami miejscownik cymbałach wołacz cymbały - przykłady:
- (1.1) Cymbalista zręcznie przesuwa palcami po cymbałach[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. cymbalista m, cymbalistka ż, cymbał mos
- przym. cymbałowy
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- łac.[2]
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Instrumenty muzyczne
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) cimbalom, dulcimer
- białoruski: (1.1) цымбалы lm
- bułgarski: (1.1) цимбал m
- esperanto: (1.1) zimbalono
- źródła:
- ↑ M. Sforim: Podróże Beniamina Trzeciego
- ↑ Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 138.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.