cukiernik (język polski)
- wymowa:
- IPA: [ʦ̑uˈcɛrʲɲik], AS: [cuḱerʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) zaw. rzemieślnik zajmujący się wytwarzaniem ciast i słodyczy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik cukiernik cukiernicy dopełniacz cukiernika cukierników celownik cukiernikowi cukiernikom biernik cukiernika cukierników narzędnik cukiernikiem cukiernikami miejscownik cukierniku cukiernikach wołacz cukierniku cukiernicy depr. M. i W. lm: (te) cukierniki - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) rzemieślnik
- hiponimy:
- (1.1) ciastkarz
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. cukier m, cukiernictwo n, cukrownictwo n, cukrownik m, cukiernica ż, cukierniczka ż, cukierek m, cukrowanie n, cukrzenie n, cukrownia ż, cukierkowość ż
- przym. cukierniczy, cukrowy, cukrzany
- czas. cukrować ndk., pocukrować dk., cukrzyć ndk., pocukrzyć dk.
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. cukier + -nik[1]
- uwagi:
- zobacz też: Indeks:Polski - Zawody
- tłumaczenia:
- baskijski: (1.1) gozogile
- białoruski: (1.1) кандытар m, цукерачнік m
- czeski: (1.1) cukrář m
- esperanto: (1.1) sukeraĵisto, kukbakisto
- hiszpański: (1.1) pastelero m, confitero m
- niemiecki: (1.1) Konditor m, Zuckerbäcker m
- nowogrecki: (1.1) ζαχαροπλάστης m
- rosyjski: (1.1) кондитер m
- serbski: (1.1) посластичар m
- ukraiński: (1.1) кондитер m, цукерник m
- wilamowski: (1.1) cökkerbeḱ m, cökerbekier m
- źródła:
- ↑ Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 121.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.