chloroaceton (język polski)
struktura chloroacetonu (1.1)
- wymowa:
- IPA: [ˌxlɔrɔaˈʦ̑ɛtɔ̃n], AS: [χloroacetõn], zjawiska fonetyczne: nazal.• akc. pob.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) chem. związek organiczny z grupy ketonów, chlorowa pochodna acetonu, trujący lakrymator; zob. też chloroaceton w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza mianownik chloroaceton dopełniacz chloroacetonu celownik chloroacetonowi biernik chloroaceton narzędnik chloroacetonem miejscownik chloroacetonie wołacz chloroacetonie - przykłady:
- (1.1) Chloroaceton był używany w czasie I wojny światowej jako bojowy środek trujący.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) chloropropanon
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. chlor + aceton
- uwagi:
- nazwa systematyczna: 1-chloro-2-propanon ; wzór sumaryczny: CH3COCH2Cl
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) acetonyl chloride, chloroacetone, chloropropanone
- czeski: (1.1) chloraceton
- japoński: (1.1) クロロアセトン
- niderlandzki: (1.1) chlooraceton
- niemiecki: (1.1) Chloraceton
- słowacki: (1.1) chlóracetón m
- ukraiński: (1.1) хлорацетон m
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.