caun (język wilamowski)
caun (1.1)
caun (1.1)
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) płot[1], ogrodzenie, parkan[2]
- (1.2) jeźdz. zootechn. uzda[1]
- odmiana:
- przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- por. niem. Zaun
- uwagi:
- zobacz też: bratera caun • šraŋkacaun • štarətacaun • vyjtacaun
- źródła:
- 1 2
Józef Latosiński, Monografia miasteczka Wilamowic: na podstawie źródeł autentycznych: z ilustracyami i mapką, Drukarnia Literacka pod zarządem L. K. Górskiego, Kraków 1909, s. 301,313. - ↑ Hermann Mojmir, Wörterbuch der deutschen Mundart von Wilamowice, cz. A-R, Polska Akademja Umiejętności, Kraków 1930‒1936, s. 74.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.