bucik (język polski)
buciki (1.2)
- wymowa:
- IPA: [ˈbuʨ̑ik], AS: [bućik], zjawiska fonetyczne: zmięk.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) zdrobn. od but
- (1.2) mały but
- (1.3) but o krótkiej sznurowanej lub zapinanej cholewce
- odmiana:
- (1.1-3)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bucik buciki dopełniacz bucika bucików celownik bucikowi bucikom biernik bucik / bucika buciki narzędnik bucikiem bucikami miejscownik buciku bucikach wołacz buciku buciki - przykłady:
- (1.1) Poprawiła włosy, bluzkę, wysunęła bucik w taki sposób, żeby go pan redaktor spostrzegł od razu i nie odprawił z kwitkiem[1].
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. but m, bucior mrz
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. but + -ik
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków nierozróżniających zdrobnień zobacz listę tłumaczeń w haśle: but
- białoruski: (1.3) чаравік m
- nowogrecki: (1.1) παπουτσάκι n
- włoski: (1.1) scarpetta ż; (1.2) scarpetta ż
- źródła:
- ↑ Stefan Żeromski, Dzieje grzechu/Tom I
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.