brykiet (język polski)
brykiet (1.1) z węgla drzewnego
- wymowa:
- IPA: [ˈbrɨcɛt], AS: [bryḱet], zjawiska fonetyczne: zmięk.
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) bryła sprasowanego materiału sypkiego z dodatkiem lepiszcza palnego[1]; zob. też brykiet w Wikipedii
- (1.2) dowolna substancja lub materiał sprasowane w kostkę[2]
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik brykiet brykiety dopełniacz brykietu brykietów celownik brykietowi brykietom biernik brykiet brykiety narzędnik brykietem brykietami miejscownik brykiecie brykietach wołacz brykiecie brykiety - przykłady:
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. brykietownia ż, brykieciarnia ż, brykieciarka ż, brykietowanie n, zbrykietowanie n
- zdrobn. brykiecik mrz
- czas. brykietować ndk., zbrykietować dk.
- przym. brykietowy, brykietujący
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- franc. briquette → cegiełka
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) briquette
- białoruski: (1.1) брыкет m
- bułgarski: (1.1) брикет m, брикета ż
- rosyjski: (1.1) брикет m
- słowacki: (1.1) briketa ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.