bożogrobiec (język polski)
bożogrobcy (1.1)
- wymowa:
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy
- (1.1) rel. zakonnik z zakonu założonego w Jerozolimie przez Gotfryda z Bouillon
- (1.2) rel. mnich z prawosławnego Zakonu Obrońców Bożego Grobu
- odmiana:
- (1.1-2)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik bożogrobiec bożogrobcy dopełniacz bożogrobca bożogrobców celownik bożogrobcowi bożogrobcom biernik bożogrobca bożogrobców narzędnik bożogrobcem bożogrobcami miejscownik bożogrobcu bożogrobcach wołacz bożogrobcu / bożogrobcze bożogrobcy depr. M. i W. lm: (te) bożogrobce[1] - przykłady:
- (1.1) Przy dawnym klasztorze bożogrobców otwarto jadłodajnię dla ubogich.
- (1.1) Mieszkałam przy ul. Bożogrobców przez dziesięć lat.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) miechowita
- antonimy:
- hiperonimy:
- (1.1) zakonnik
- hiponimy:
- holonimy:
- (1.1) zakon
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Boży Grób mrz
- przym. bożogrobski
- przysł. bożogrobsko
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. Boży Grób + -iec
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑
Hasło „bożogrobiec” w: Zygmunt Saloni, Włodzimierz Gruszczyński, Marcin Woliński, Robert Wołosz, Danuta Skowrońska, Zbigniew Bronk, Słownik gramatyczny języka polskiego — wersja online.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.