blichtr (język polski)
- wymowa:
- IPA: [blʲixtr̥], AS: [blʹiχtr̦], zjawiska fonetyczne: zmięk.• wygł.
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy
- (1.1) przepych, bogactwo, pozorna świetność, zewnętrzny polor, tani efekt
- odmiana:
- przykłady:
- (1.1) Nie dał się zwieść blichtrowi tego miasta.
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) efekciarstwo, fasadowość, pozór
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- czes. bliktr < niem. Blick, reg. (austr.) Blicktrick (sztuczka kuglarska)[1][2][3]
- uwagi:
- tłumaczenia:
- źródła:
- ↑ Słownik zapożyczeń niemieckich w polszczyźnie, red. Marek Łaziński, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, ISBN 978-83-01-15588-9, s. 36.
- ↑
Hasło „blichtr” w: Aleksander Brückner, Słownik etymologiczny języka polskiego, Krakowska Spółka Wydawnicza, Kraków 1927. - ↑ Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, De Agostini Polska.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.