biedaczka (język polski)
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) ze współczuciem: kobieta biedna lub nieszczęśliwa
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik biedaczka biedaczki dopełniacz biedaczki biedaczek celownik biedaczce biedaczkom biernik biedaczkę biedaczki narzędnik biedaczką biedaczkami miejscownik biedaczce biedaczkach wołacz biedaczko biedaczki - przykłady:
- (1.1) Któż cię, biedaczko, tak urządził?
- składnia:
- kolokacje:
- synonimy:
- (1.1) biedactwo, biedaczysko
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. biedactwo n, biedota ż, bieda ż, biedak m, biedny mos
- forma męska biedaczek m
- czas. biednieć ndk., zbiednieć dk.
- przym. biedny, biedniutki
- przysł. biednie
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- pol. biedak + -ka < pol. bieda + -ak
- uwagi:
- tłumaczenia:
- (1.1) dla języków niewyróżniających tu formy żeńskiej zobacz listę tłumaczeń w haśle: biedaczek
- białoruski: (1.1) бяднячка ż (biedna kobieta), бедачына ż, бедалага ż (nieszczęśliwa kobieta)
- słowacki: (1.1) chudera ż
- włoski: (1.1) poverina ż, poveretta ż, poveraccia ż
- źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.