beundring (język duński)

wymowa:
IPA: /beˈɔnˀdʁεŋ/
​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) podziw
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
czas. beundre
związki frazeologiczne:
etymologia:
duń. beundre + -ing
uwagi:
źródła:

beundring (język norweski (bokmål))

wymowa:
IPA: /beˈʉndriŋ/
​
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski lub żeński

(1.1) podziw
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
norw. beundre + -ing
uwagi:
źródła:

beundring (język norweski (nynorsk))

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński

(1.1) podziw
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
norw. beundre + -ing
uwagi:
źródła:

beundring (język norweski (riksmål))

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny

(1.1) podziw
odmiana:
przykłady:
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
norw. beundre + -ing
uwagi:
źródła:
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.